17 ژوئیه 2024 - تحقیقات جدید نشان می دهد که الگوی خواب ثابت می تواند به جلوگیری از دیابت نوع 2 کمک کند. محققان بیمارستان بریگهام و زنان، الگوهای خواب را در طول هفت شب تجزیه و تحلیل کرده و سپس شرکت کنندگان را برای بیش از هفت سال تحت نظارت قرار دادند.

محققان دریافتند که مدت زمان خواب نامنظم با افزایش خطر ابتلا به دیابت مرتبط است، به طوری که افرادی که دارای بیشترین الگوهای خواب نامنظم هستند، 34 درصد بیشتر از همتایان خود در معرض خطر دیابت هستند. این یافته ها که در نشریه ی Diabetes Care منتشر شده است، اهمیت خواب منظم را برای پیشگیری از دیابت نشان می دهد.

دکتر سینا کیان ارثی، سرپرست تیم تحقیق و پژوهشگر بخش پزشکی شبکه Channing در بیمارستان زنان بریگام و زنان، گفت: مطالعه ی ما یک عامل سبک زندگی قابل تغییر را شناسایی کرد که می تواند به کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 کمک کند. یافته های ما بر اهمیت الگوهای خواب ثابت به عنوان یک استراتژی برای کاهش دیابت نوع 2 تاکید می کند.

دیابت نوع 2 نزدیک به نیم میلیارد نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار داده است و یکی از 10 علت اصلی مرگ و میر و ناتوانی است. انتظار می رود تعداد افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تا سال 2050 بیش از دو برابر شود و به 1.3 میلیارد نفر برسد. این وضعیت وخیم نیاز به استراتژی های نوآورانه برای پیشگیری از دیابت را برجسته می کند.

مطالعه ی جدید داده‌های شتاب‌سنجی بیش از 84000 شرکت‌کننده در مطالعه ی بیوبانک بریتانیا را برای بررسی هرگونه ارتباط احتمالی بین خواب و دیابت نوع 2 مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. میانگین سنی شرکت کنندگان 62 سال (57 درصد زن، 97 درصد سفیدپوست) و در ابتدا فاقد دیابت بودند. آنها هفت شب از شتاب سنج استفاده کردند- شتاب سنج دستگاهی مانند ساعت است که حرکت را کنترل می کند. شرکت‌کنندگان تقریباً به مدت 7.5 سال تحت نظارت قرار گرفتند. ابتلای آنها به دیابت بیشتر از طریق سوابق پزشکی پیگیری شد.

این مطالعه با هدف بررسی دو سوال کلیدی انجام شد. اول، برای کشف اینکه آیا طول مدت خواب نامنظم ممکن است از طریق اختلالات شبانه روزی و اختلالات خواب باعث پیشرفت دیابت شود. دوم، بررسی اینکه آیا این ارتباط بین افرادی با استعداد ژنتیکی دیابت متفاوت است یا خیر.

محققان دریافتند که طول مدت خواب نامنظم با خطر ابتلا به دیابت پس از تنظیم طیف گسترده ای از عوامل خطر مرتبط است. این ارتباط در افرادی که مدت خواب طولانی تری داشتند و امتیاز خطر پلی ژنیک پایین تری برای دیابت داشتند، آشکارتر بود.

داده ها نشان داد که در مقایسه با شرکت کنندگانی که الگوهای خواب منظمی داشتند، افرادی که خواب نامنظم داشتند (که مدت خواب روزانه به طور متوسط ​​بیش از 60 دقیقه متغیر بود) 34 درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت بودند. این خطر اگرچه پس از در نظر گرفتن سبک زندگی، بیماری‌های همراه، سابقه ی خانوادگی دیابت و شاخص‌های چاقی، کاهش یافت، اما همچنان ادامه داشت.

این مطالعه دارای محدودیت هایی بود. برخی از اطلاعات مربوط به سبک زندگی مورد استفاده در این تحقیق تا پنج سال قبل از شروع مطالعه از طریق شتاب سنج جمع آوری شده بود. این ممکن است بر دقت نتایج تأثیر بگذارد. همچنین، ارزیابی مدت خواب بر اساس 7 روز ممکن است الگوهای خواب طولانی مدت را نشان ندهد. در نهایت، شرکت‌کنندگان در مطالعه عمدتاً سالم، مسن‌ و سفیدپوست بودند و ممکن است نتایج قابل تعمیم به جمعیت‌های متنوع‌تر نباشد.

محققان قصد دارند شرکت‌کنندگانی را از گروه‌های سنی جوان‌تر و با پیشینه‌های نژادی مختلف مطالعه کنند. آنها همچنین علاقه مند به بررسی دلایل بیولوژیکی برای تاثیر بی نظمی در خواب بر افزایش خطر ابتلا به دیابت هستند.

دکتر کیان ارثی گفت: یافته‌های ما پتانسیل بهبود پیشگیری از دیابت را در سطوح مختلف دارد. از نظر بالینی، این نتایج ممکن است به تدوین برنامه های مراقبت و درمان بهتر از بیماران کمک کنند. بر اساس این نتایج، دستورالعمل های بهداشت عمومی می توانند الگوهای خواب منظم را ترویج کنند. با این حال، تحقیقات بیشتری برای درک کامل مکانیسم و ​​تأیید نتایج در سایر جمعیت ها مورد نیاز است.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2024-07-irregular-patterns-diabetes.html